ഭരതവാക്യം

ഒരു പഴയ ഫേസ് ബുക്ക്‌പോസ്റ്റ്‌...

ഒന്നും പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല. ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്... കണ്ണടച്ചാൽ വെള്ള പുതച്ചു കിടക്കുന്ന 140 പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുഖം... ചോരപുരണ്ട മുഖത്തു, മായാതെ കിടക്കുന്ന പാൽപുഞ്ചിരി... അമ്മെ എന്ന അവസാന നീട്ടിവിളി മുഴുമിക്കനാകതെ, പാതി തുറന്നിരിക്കുന്ന തേൻ ചുണ്ടുകൾ.... ചുറ്റും വെടിയൊച്ചകളും, പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കൂട്ട നിലവിളികളും... എന്റെ കിടക്കയ്ക്ക് ചോരയുടെ മണം... എന്റെ കുരിശിൽ ഞാൻ ബന്ധനത്തിലാണ്. എന്റെ വിലാപുറത്ത് നിന്നും ചോരയും വെള്ളവും ഒഴുകുന്നു. പാൽ ചുരത്തിയ മുലകൾ കണ്ണുനീർ ചുരത്തുന്നു.......ഗർഭപാത്രങ്ങൾ ചോര ചൊരിയുന്നു... ഭ്രാന്ത്, മതമാകുകയാണ്;
എവിടെ ദൈവങ്ങൾ....?? സ്തുതിച്ചു വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പുറത്ത് ഉണ്ടെന്നു പറയുന്ന സകല ദൈവങ്ങളും എവിടെയാണ്...? മുസ്ലിമുകളുടെയും, ക്രിസ്ത്യാനിയുടെയും, ഹിന്ദുവിന്റെയും, ഒരു ദൈവങ്ങളും ഇല്ലേ, ഈ നിലവിളി കേൾക്കാൻ....??!! അതോ, നിങ്ങളുടെ കാതുകളും ഇതെല്ലം കണ്ടു മരവിച്ചു പോയോ...! ഇതൊക്കെ കാണാനും അറിയാനുമായി ശപിക്കപ്പെട്ട ജന്മമായി ഞാനും ഈ ലോകത്ത്..... എന്റെ പോന്നു മക്കളെ, ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവായ്പോടെ, ആ തിരുനെറ്റിയിൽ കണ്ണീരിൽ ചാലിച്ച ഒരു ചുടുമുത്തം ഞാൻ തന്നോട്ടെ...? പൊയ്ക്കൊൾക, മക്കളെ... പൊയ്ക്കൊൾക...നമുക്കീ ലോകം വേണ്ട... നമുക്കീ ലോകം വേണ്ട...... യാത്ര മൊഴി...